Skagarokk 1992

Heimildamyndin Skagarokk 1992 segir frá ævintýralegum frumkvöðli sem flytur inn sínar uppáhalds rokksveitir sem hluta af 50 ára afmælishátíð Akraneskaupstaðar. Hugmynd sem var í grunninn einfalt uppátæki ofuraðdáanda átti eftir að reynast heldur flóknari í framkvæmd en lagt var upp með.

Akranesviti var endurnýjaður, Vigdís Finnbogadóttir heimsótti afmælisfögnuðinn og frumkvöðullinn Sigurður Sverrisson flutti inn hljómsveitirnar Jethro Tull og Black Sabbath til að spila á sögulegum tónleikum í bænum. Markmiðið var að safna tveimur milljónum króna í framkvæmdasjóð. Það hafðist rétt tæplega og menn létu það duga.

Akranes var engan veginn til þess fallið að halda tónleika af þessari stærðargráðu. Bærinn gróf fyrir rafmagnslínu sem þoldi ljósa- og hljóðkerfi hljómsveitanna, menn í tréverksmiðjunni smíðuðu pallettur í yfirvinnu til að byggja svið og íþróttahúsið við Vesturgötu var lánað undir tónleikana. Allt var þetta gert skipuleggjendum að kostnaðarlausu, af eintómri velvild.

Það sem skín í gegn er gríðarlegur samtakamáttur smábæjar, og hvað hægt er að afreka þegar vilji og óbilandi metnaður eru til staðar. Örfáum einstaklingum tókst að fá einhverjar stærstu rokksveitir 20. aldarinnar til að spila í smábæ í einu fámennasta landi heims.

The documentary Skagarokk 1992 tells the story of an adventurous entrepreneur who brings his favourite rock bands to Akranes as part of the town’s 50th anniversary celebrations. What began as a superfan’s simple idea turned out to be a great deal more complicated to pull off than anyone expected.

The lighthouse was restored, President Vigdís Finnbogadóttir came to celebrate, and entrepreneur Sigurður Sverrisson brought Jethro Tull and Black Sabbath to play historic concerts in town. The goal was to raise two million krónur for a production fund. They fell just short, and made do.

Akranes was in no way built for a concert of this size. The town dug a new power line to carry the bands’ lighting and sound rigs, the local lumber mill worked overtime building pallets for a stage, and the sports hall on Vesturgata was handed over for the week. All of it free of charge, out of sheer goodwill.

What shines through is the strength of a small town pulling together — and what a few people with unwavering ambition can achieve. They got some of the biggest rock bands of the 20th century to play a small town in one of the most sparsely populated countries in the world.